Historie kuchenne

Często wyobrażam sobie, że cię pożeram. Zaczynam od rozebrania, jak do rosołu, wysmarowania od stóp do głów ckliwą oliwą, żebyś pięknie się rumienił, pęczniał, rósł i skraplał w nieskończoność, po to tylko by następnie wpakować ci do ust język jak jabłuszko dzikiemu wieprzowi i patrzeć na to gotowanie, parowanie, stawanie – jak na misterium męki pańskiej, pogańskiej, trochę bachicznej acz kanonicznej.
Do smaku pieprzę cię i doprowadzam do wrzenia, tak od niechcenia dorzucam jeszcze jęk i aromat, a potem konam – płynąc przez fale, w cwale, wspaniale.
Na rozebranej zastawie stołu, sama gotowa jak do rosołu w bieli obrusu i bez przymusu – stawiam cię w środku, mrucząc, na spodku. I nic nie robiąc sobie z tradycji, ogłady, zdrady i opozycji zaczynam obiad wraz z głównym daniem, które przeciągnie się na śniadanie.

Tags: gotowanie, kulinaria, rosół, śniadanie