Oddziaływania ciał są zawsze wzajemne. Jeżeli przyjdę do Ciebie wieczorem, to Ty mi otworzysz drzwi, zdejmiesz płaszcz z ramion, poprowadzisz do swego pokoju i pozwolisz mi z niego korzystać wedle uznania. Jeżeli ja będę korzystać z niego wedle uznania, Ty możesz pomyśleć sobie, że skoro powiedziało się A można powiedzieć i B, a co za tym idzie pobawić się siłami wzajemnego oddziaływania, ponieważ zasada jest prosta – jeśli ciało A działa na ciało B siłą F (akcja), to ciało B działa na ciało A siłą (reakcja) o takiej samej wartości i kierunku, lecz o przeciwnym zwrocie, Kocie.

Tym rad sposobem całkiem oczywiście możemy z punktu wyjścia – moje mieszkanie, dotrzeć do punktu dojścia – Twoje mieszkanie i poodziaływać na siebie fizycznie – akcja, reakcja, w myśl zasady, w której to siły wzajemnego oddziaływania dwóch ciał mają takie same wartości, taki sam kierunek, przeciwne zwroty i różne punkty przyłożenia (każda działa na inne ciało). Ciało A działa na ciało B, a ciało B na ciało A. Zachodząca między nimi relacja różni się co prawda od pokrewnego paradygmatu matematycznego, gdzie 1+1=69, niemniej efekt jest, jak już powiedzieliśmy – ten sam. Zasada ta zakłada ponadto, że oddziaływania rozchodzą się w przestrzeni z prędkością posmarowaną masłem nieskończoności, co daje nam stały układ odniesienia, w którym, mówiąc kolokwialnie – ja lecę na Ciebie, a Ty lecisz na mnie – zgodnie z zasadami zachowania pędu i popędu.

Zmiana pędu tym samym następuje w wyniku działania na ciało siły przez pewien czas. Iloczyn siły i czasu jej działania nazywany jest popędem siły, lub grą wstępną, gdzie delta pe równa się – ja pragnę Ciebie, a Ty mnie.

***

Zarówno trzecia zasada dynamiki, jak i zasada zachowania pędu daje się sprowadzić do prostszej definicji – popędu, niemniej nie możemy uciekać przed akademickimi terminami, które wyznaczają paradygmat stosunku zachodzącego w obrębie dwu ciał.

Zresztą, zasady trzeba mieć.