Ptakowie

Dwa dni temu wzięto mnie za gołębia. Szłam chodnikiem – w dzień jak chłodnik przepyszny i wiśniowy – niczego nie podejrzewając sobie, a już na pewno nie tego najgorszego i najbardziej szkaradnego w wymowie i mimetycznej osnowie przyrównania, że tu przenagle, na rany Chrystusa, zostanę wzięta za jeden z tych pomiotów szatańskich, za gnuśnego przedstawiciela pogańskich synów rynków, za truchło gruchające i srające niesłychanie, amen.

Szłam krokiem ufnym, beztroskim, jak karmelek, który wie, że jego przeznaczeniem jest buzia w ciup, szorstki język i leguminy śliny, jak wróbelek skaczący na sprężynce nóżek, siup, siup, siup, niczym taka kupka puchata nakrapiana pierzem. A tu nie wierzę! Wzięto mnie za gołębia – rzecz doprawdy niepojęta.
Szłam obracając w ręku swój pomarańczowy klucz, powtarzając stare zaklęcia ludzkości, bajki i legendy: pokroić kuraka, udusić warzywa, sos niepotrzebny, a nagrodzili mnie tym, co mieli pod ręką: obrazą gołębią.

Szłam, jak się idzie po prostu, lewa, prawa, kiecka, niecka, całkiem przyzwoicie, wielce należycie – po zajęciach z Ważyka, z Kaczmarskiego, z Witolda, aż tu przede mną pomyka dziewucha! różowa i krnąbrna właśnie lat może ze pięciu – i krzyczy do mnie w swych małoletnim nadęciu – Sio! Jakbym była poczwarnym gołębiem, czy co.
Różowa kurtka, różowe rajtki, do tego sroga i hulajnoga, i jedzie na mnie, pięknie, karalnie. A ja się małych rozbójniczek nie boję, ja zawsze robię swoje: więc spojrzałam na nią, tak, jak się patrzy na ósmy cud świata, jak palcem w nosie denerwuje się brata, jak kocha się wróble i straszy gawrony, jak tuli się czule i wraca do żony, jak karmel rozkłada się na cukry proste i jak się wybucha tym śmiechem radosnym, i wielkim, i mocnym – by dać rozbójniczce naukę o ptakach – bo przecież jej nie da ni mama, ni tata.

***

Iż ma być uważna, choć jest małolata – i nie daćże wciskać se obcego ptaka!

Tags: gołąb, nauka, ptak, rozmiar