Traktat ponowoczesny

Koncypuję paralelnie i parataktycznie nad pasztetem zajęczym, gdyż natura jego nazwania wiedzie mnie do obłąkania. Będąc zaś w pełni władz umysłowych, duchowych, fizycznych i erotycznych, w głowie niewieścim mi się nie mieści, jak można spokojnie i ze zwyczajem zjadać pasztet z tym nazwaniem. To jakby sprzeniewierzać się całemu porządkowi świata, odbić dziewczynę brata, to tak, jak lubić buraki, słodzić twaróg, kochać flaki, jak nie lubić pić kakao, a to jeszcze będzie mało.

Pozostańmy przy kanonie – co ma pasztet na obronę?
No bo przecież moi drodzy, jakże zjadać nam się godzi – danie, które w dziwnym swym nazwaniu, jęczy nawet przy śniadaniu. Ha, by tylko nam jęczało, onoż piszczy, do zawału. Zaraz w myślach mam wyjątek o niedoli tych żyjątek, co skazane na pasztety, zdobią w kuchni parapety.
Trwoga, litość i współczucie – przeciw dumie, przeciw bucie, przeciw lansom na zające – choć parują się w tysiące.
Przeciw łapkom, co na szczęście, przeciw futrom, niechże będzie.

Boż nie godzi się by danie, zajęczało pogryzane.

***

Wnioski z notki płyną strużką – jęczeć sobie można w łóżku, a u stołu przy kobiecie, mówić nie trza o pasztecie.

Tags: pasztet, ponowoczesność, postmodernizm, zając