“Moim ideałem jest dojrzeć do dzieciństwa”

Bruno Schulz

Na mojej ulicy rosły dzieci-drzewa, niedojrzałe, skarlałe, supportowane przez mocne belki jesionowe i wstążki koloru zgniłej zieleni, fundowane ich niedorosłym życiom przez zarząd miejski, a dokładnie – wydział osiedlowy do spraw zieleni wszelakiej, zakazówgrywpiłkę i szanujzieleni!, do której to figlarni chłopcy z smarkami rozoranymi po całej buzi przez wiatr lipcowy, zwykli dodawać liść konopny, wielki, ozdobny.

Na mojej ulicy trawa oddawała się chodnikowi w takt butów rżniętych przez asfalt, nachalnie i namiętnie wsiąkając w żyły płyt betonowych, kładących się mozaiką równolegle do korowodów krawężników. Chodników malowanych w klasy, wygibasy, wielkie przepowiednie miłosne, gdzie a ry plus by wy równa się wy ny my.

Na mojej ulicy snem wieczystym spała mała kawka przyduszona przez kota opłota z trzeciego piętra, wielkiego bandziora i bumelanta, który wieczorami groził mi pod oknami doniosłym miaukiem. Razem z delegacją z sąsiedniego podwórka urządziliśmy jej triumfalny pogrzeb, z odczytem i epitafium wymazanym białym wapnem na przegryzionej płytce chodnikowej o treści: Tu leży kawka. Cześć jej pamięci i hańba na kota i jego potomstwo! Rafał chciał dopisać jeszcze R.I.P, bo mówił, że jak gra na swoim Atari, to po śmierci bohaterów właśnie pomniczki z takimi literkami wyskakują, ale Arek ofuknął go należycie mówiąc, że jest debilem i srip R.I.P, niech się sam rypie. Także zostało przy samym: Cześć jej pamięci i hańba na kota, wraz z potomstwem i tegoż potomstwa potomstwem…

Swoją drogą, ktoś wybitnie uważnie musiał słuchać ewengelii – zeszłej niedzieli.

Na moją ulicę każdego wieczoru przyjeżdżał Pan Jan z pobliskiej wsi, razem z Panią Janową, która miała włosy do pasa, jasne jak zboża, piękne jak zorza. Już z daleka było widać ich niebieską syrenkę koloru porannego nieba, a kanki i dzbanki w ich miniaturowym bagażniku stukały o siebie dzwoniąc na modłę wieczorną i zwołując osiedle na wielką ucztę. A zaprawdę ucztować było przy czym. Pan Jan wielki, roześmiany, zawsze w rozchłestanej koszuli i źdźbłami we włosach, rozdawał pęczniejącemu osiedlu butelki, garnuszki, słoiki pełne świeżego mleka. Czasami przybiegało się do niego choćby ze szklanką, z kubkiem, a on potężną chochlą wlewał ten płyn śmietankowy, zimny, przepyszny w nasze dłonie, usta, w nas całych rumianych latem i sierpniem, z rozoranymi kolanami, kupą gołębią na spodenkach, z włosami pachnącymi ziemią i wszystkim, co ją napełnia, piszczących i roześmianych wakacyjnym skwarem i tym mlekiem rozdawanym, dzielonym na wszystkie strony świata przez tego chrystusa naszego wiejskiego zstępującego do nas w chłodnik wieczorny, z którego braliśmy i piliśmy wszyscy, na wieczną pamiątkę.

***

Moim ideałem jest dojrzeć do dzieciństwa. To by dopiero była prawdziwa dojrzałość.

Tags: cudowne lata, dzieciństwo, mleko, Schulz