Na lipę

Lipy dymią. I jest w tym ich dymieniu, perleniu się, zwijaniu w kłaczki waty cukrowej jakaś prawdziwie mistyczna, łzawa, rozczulająca i sentymentalna doniosłość – rodem z alergogennych romansów, gdzie kochanica kicha podczas uniesienia, bo ją pyłek onieśmiela, a może nagość oblubieńca – w zmysły jej się słodko wwierca. A jak nie – to lipa.

I brodzi się w tym lipieniu, jak w tatarakach obdzieranych ze skóry przez ostre koziki małych rozbójniczek malujących oczy na czarno kredkami mejbelyna, – gdzieś wśród cykania sitowia, co jak mokry zegarek przewierca się w załomach czasu, gdzieś w Dalí. I brodzi się, jak w babim lecie, słodkim i klejącym, zaplątującym ramiona na szyi, duszącym, upalnym i zmierzchowym, – w czasie, w którym trawa oddaje się chodnikowi, a widmowe spadochrony mleczy są wypuszczane w świat przez nieostrożne śledztwa i dochodzenia kretów.

Ma się wówczas ochotę wpaść w tę pianę ubitą z żółtka mnicha-doktora i parmezanu męskiej stałości. Wszak nie od dziś wiadomo, że soki puszczamy tylko w stanach większego podniecenia, a zwłaszcza, gdy jesteśmy w stanie.

A jak nie – to lipa.

Tags: babie lato, mlecz, popęd seksualny, wiosna