Atak terrorystyczny w Poznaniu

Po Poznaniu grasuje babcia-taran. Wzrostu nieprzyzwoitego, jak na swój podeszły wiek – bo jakichś dorodnych stu dziewięćdziesięciu centymetrów – maskująca się w sposób doskonały przy pomocy workowatej spódnicy typu: klosz lampowy – idealnie komponujący się z ławą kościelną i ażurowej bluzki, która niedopracowana w szczegółach – znaczy brak piersi i zdradza tarańską budowę.

Babcia-taran wybiera jedynie te ulice, które są najgęściej zaludnione. Albowiem tylko na nich jej dzieło zniszczenia nabiera sensu. Sunie więc przez samo centrum, skwarne i gwarne, okiem łypiącym wyławia z tłumu swoje – niczego nie świadome, potencjalne – ofiary i atakuje je znienacka całym swym oblężniczym cielskiem.

Ręce ma ułożone zgodnie z wymogami średniowiecznej taktyki umocnień, w której to bolec poziomy, dziś zwany: zimnym łokciem jest głównym elementem forsującym i godzącym w przeciwnika. Stosując taktykę maskowania się, a więc: pochylenie, brak włosów, lub li tylko ich śladowe ilości na głowie, pod nosem i brodzie – uderza taktycznie w najmniej spodziewanym momencie, a więc w takim, w którym schodzi się jej z drogi. Przystosowana do chodzenia środkiem chodnika, wymuszania pierwszeństwa na ulicach, forsowania drzwi tramwajowych i specjalizacji w bataliach o miejsce w tych ostatnich, stanowi jedną z najpoważniejszych i najniebezpieczniejszych broni terrorystycznych w dzisiejszych czasach.

Babcia-taran przybiera czasem postać miłej, starszej pani. Maskując się w sposób wybitnie doskonały idealnie potrafi odegrać scenkę typu: popołudniowy spacer wolnym krokiem, podczas którego dopuszcza się swoich najokrutniejszych czynów atakując z ukrycia i dokonując masakry na ludności cywilnej.

Do takiej doszło dziś w godzinach popołudniowych na ulicy Gwarnej w Poznaniu.

Babcia-taran, ukryta, jak zwykle, pod kloszem spódnicy z typu: bawełna i w bluzce z nadrukiem kwiatowym, siatką przewieszoną przez ramię dla niepoznaki i puklami białych włosów w okolicach brwi – widząc bogu ducha winną studentkę ( czytaj: mnie) wystosowała cały arsenał swej broni, godząc tym samym we wszelkie prawa, którymi to objęta jest ludność cywilna na terenie miasta Poznania i wszystkich jego okolicznych gmin. Bowiem to albowiem, kiedy zwyczajem grzecznościowym zeszłam babci-taranowi z drogi, nie podejrzewając jej, broń boże, o skłonności batalistyczne, ta ostatnia wysunęła ze swojego korpusu prawą belkę rusztowania ułożoną metodą oblężniczą w zimny łokieć i przywaliła mi nim w ramię wahadłowo, a surowo.

Rozpoznając w jednej chwili z kim mam do czynienia, usunęłam się błyskawicznie z pola rażenia machiny oblężniczej typu b-t, ledwo uchodząc z życiem i wydając z siebie przy tym tylko skromne, choć wyrzutowe: Ał. Babcia-taran widząc, że nie kwapię się do walki mruknęła głęboko ogłaszając tym swoją wiktorię i zniknęła za rogiem.

***

Miasto Poznań zostało ostrzeżone.

Tags: babcia, Poznań, taran