As time goes by

W dni marszczące się od nagrzanych języków kwietnia i poprzetykanych parzeniem się mleczy, siadywał na ławce przed domem w słomkowym kapeluszu i spodniach z szelkami, by rozkwitać, niczym dorodny berberys w czas jagodobrania. W dni takie zwykł przeglądać gazety lwowskie dostarczane mu tu na Pomorze przez zaprzyjaźnione konspirantki kioskowe i jeść jabłka razem z ogryzkiem, co było dla mnie źródłem niekończącej się inspiracji, z tej przyczyny, że sama wykańczałam się tuż pod skórką.

Zawsze z niecierpliwością czekałam do końca ostatniej lekcji w szkole, w ich zachłannej i monotonnej ilości czterech lub pięciu – wszak czwarta klasa podstawówki zobowiązuje. Mijałam w myślach drogę powrotną do domu z jej punktami orientacyjnymi, a więc: Pana Buka, co rósł dumnie i potężnie przed espe siedem, Aleję Wróżek (nadawanie nazw miejscom: sentymentalno-banalne) na wiosnę lansującą się piżamą białych kwiatów ze śpiącymi w nich rozpustnikami trzmielami – zawieszoną między jednym osiedlowym śmietnikiem koloru: butelkowa zieleń zarząd miejski, a drugim, i kilka asfaltowych dżdżownic pęczniejących od żaru przedpołudni, porozgniatanych przez piłkę i podchody dekonstruowane piskami oraz nawoływaniem dzieciarni: pobite gary!

A kiedy docierałam do gazówki zarośniętej dziką różą i piaskownicy, w której śmiercią naturalną – przez uduszenie, umarł niejeden resorak, niejedna łopatka, to już z daleka widziałam tego bąka tużpopołudniowego, iskrzącego się w słońcu i machającego sandałami nad koloraturą płytek chodnikowych malowanych w m + k = wynymy lub: gośka jest gupia!

I z poczuciem, że oto zawsze ktoś na mnie czeka, zawsze ktoś mnie wygląda, składa gazetę w taki sposób, że można ją zamknąć w pięści i rzuca kamieniami w gołębie – biegałam wyczynowe sto metrów na trasie – dzikie róże – on, z kolanami rozwalonymi na krawężnikach, rękami popisanymi mazakami, dziurą w prawej czwórce i kamieniem-płasakiem w ręku, którego codziennie wyszukiwałam po drodze – by wpaść w te ramiona silne, choć wiekowe, zdać szybko relację z dzisiejszego dnia, wpakować sobie do ust pół paczki miętówek i patrzeć jak płasak leci na gołębie, i wywołuje w ich dekadenckim towarzystwie prawdziwą furorę pomieszaną ze sraniem pod siebie.

***

Dni te miały smak berberysu i głogu. Obecnie ławki przynależnej machaniu sandałowemu, czytaniu konspiracyjnie przemycanych gazet i chowaniu miętówek po kieszeniach już dawno nie ma. Stoi pewnie teraz w swoim własnym niebie ławkowym, gdzie znajdują się inne, do niej podobne. Jeżeli się dobrze przyjrzeć, to do dziś siedzi na niej on, połyka jabłka w całości i rżnie w tysiąca z Semenem Petlurą oraz Tarasem Szewczenko. Do brydża brakuje im jeszcze mnie.

Tags: berberys, droga, dziadek, gołąb, karty, semen petlura, taras szewczenko, ławka