Na straganie

Dziadek Sęp zaczaił się na mnie przy stoisku z warzywami, po czym z miną napastliwą, a nienawistną wepchnął się przed mój ogórek. Jako, że należę do dziewcząt odważnych i doraźnych ofuknęłam go namiętnie pretendując do roli pierwszoplanowej wśród selerów, koprów i bakłażanów. Dziadek Sęp nastroszył się, łypnął, wygiął brew – czyniąc swą aparycję podobną do malowideł ściennych plemion Majów, po czym burknął srogo: - A pani co!

Na tak jawną zniewagę słowno-sytuacyjno obudził się we mnie zmysł utajony, acz fantazyjny, nie rzucający ziemi skąd nasz ród i nie dający pogrześć mowy. Zagrodziłam Dziadkowi Sępowi drogę do maszyny licząco-ważącej, którą już już obsługiwał ekspedient supermarketowy z miną wszystkomijedno, znaczoną flakiem i nieprzytomnym spojrzeniem. Sęp w wyniku takiej kumulacji sytuacji nastroszył się, zaparskał, obruszył i wymamrotał coś w stylu: kolejkasrejkapanidobani. Na co ja tonem podwyższenia ogólnego, w obliczu którego się nie fika, orzekłam, co następuje: – Tutaj jest kolejka, prawda?, wskazując przy tym na siebie, panią, co już za chwile będzie się z niemrawym ekspedientem wykłócać o woreczki foliowe; i mój koszyk nabrzmiały od twarożku i innych pyszności.

Dziadek Sęp przesztyletował mnie wzrokiem w obydwie strony i jeszcze raz przez szyję, marząc zapewne o tym, żeby mnie zdzielić swoją żylastą łapą po buziuni. Tymczasem do rozmowy włączył się półprzytomny ekspedient, z uśmiechem sennym, niemniej mimo tego obleśnym i paskudnym, zwiastującym jego prawo do orzekania oczywistego i rozstrzygającego w sprawach wszelakich na tym stoisku. - Pani nie ma worka na ten ogórek.

Słyszę jak sęp triumfująco charczy.
- Proszę włożyć ten ogórek do worka – ekspedient pastwi się nad moją genialnością, oczywistością, pierwszokolejkością. Tuż obok panirównieżbezworka zaczyna wykłócać się o jego totalną zbyteczność na co warzywniak reaguje nieprzytomnym uśmiechem i burknięciem.

– Widzi pani, jaki wiatr zrobiła! - skrzeczy mi nad głową Dziadek Sęp – Będzie duł z tydzień!
Przez chwilę mam ochotę wpakować mu ten ogórek do nosa i patrzeć, jak się malowniczo wkręca w mózg, ale zamiast tego zwracam się do flegmatycznego warzywniaka głosem nie wróżącym niczego dobrego: – Worek?

Po czym przechylam się przez jego stanowisko, wysupłuję z niego pakę worków, wyrywam jeden dla siebie, drugim chce przychlasnąć Sępowi, ale również się powstrzymuję i rzucając im obu wyzywające spojrzenie ładuję tego siermiężnego ogórasa w kapturek, po czym dobitnie kładę go na wadze i pytam! – Jeszcze jakiś problem?!

Warzywniak kasuje mi tego ogórka ruchem wolnowolniejszym, a ja w tym czasie rzucam w Sępa piorunem kulistym i mówię mu na to jego ducie: – Straszne. On już powoli kapituluje, filuje i całą swoją sępowatą naturę zwraca z opierdzielem do ekspedienta: – A pan to już wolniej tego nie może robić?! Trzy kokardki na
jednym ogórku?!

Się uwziął dziad jeden. Być może warzywniak nie ma wprawy w nakładaniu kapturków. Z drugiej strony, spotkanie to przekłada mi się już na nieskończonośc, więc nie marzę o niczym innym, jak udaniu się w stronę półki z ćipsami. Co po przytupie i zignorowaniu również jakichś sapań Sępa robię namiętnie i
ostatecznie.

***

Jeszcze przy kasie widzę jak ten padlinożerca wstrętny lawiruje wśród papryk i pomidorów w celu capnięcia kolejnej ofiary, i przed oczyma duszy mojej jawi mi się jego napad na warzywniaka, za potrójne kokardki ogórkowe.

A to feler! - ja pierdzielę.

Tags: dziadek, ogórek, sęp, warzywa, worek