Gore!

Roztapiam się, jak krówka ciągutka, zajączek czekoladowy, lody waniliowe z bitą śmietaną i wiejska pasztetowa pozostawiona na słońcu. Parzę się i gotuję.
Rozebrałabym się bardziej, gdybym mogła, ale niemoc polegająca na braku możliwości, to żadna niemoc.
Toteż rozżagwiam się po pokoju, patrzę, jak rozpływa mi się ramię, klei się do szafek, zostaje na łóżku, kiedy zbyt gwałtownie się ruszę i rozciąga mi się na dystansie między poduszką a klamką, w wielkim piekarniku blokiem zwanym, gdzie w rzędach blach i przegródek cukrują się panie i płyną panowie.

Lato powinno być zabronione w mieście. Puchnięcie przystanków, topienie się korytarzy, mikrofalówki w tramwajach, gdzie w zbiorowych kanapkach dochodzi się do temperatury wrzenia, serki gotujące się w torbie na trasie stu metrów między sklepem, a kuchnią, napoje gazowane znikające z lodówek ruchem prostolinijnie przyspieszonym, czy okna na wschód, dzięki którym o ósmej już nie da się wyleżeć w pościeli – stając się płynięciem pogód.

***

Tak. Lato powinno obowiązywać wszędzie poza miastem. Na wsi, nad morzem, w górach, w lesie i nad jeziorem. Od biedy na basenie i w kościele – w tym ostatnim jest zawsze chłodno. W cieniu drzew, brodzeniu w sadzawkach, polach rzepakowych i ziemiankach ziemniakowych. W pełnym słońcu na łące, ogrodzie rządzonym przez koguta, załomie domu, który prawie wrasta w las i biwaku okołowodnym, gdzie po wyjściu z namiotu można wpaść do rzeki.

W przeciągach i sadach, w towarzystwie Dejvida Hasselhoffa i na plaży w Miami; w piosence Świetlików i u Reymonta w tomie czwartym. Rano w radiowej Trójce, przy Zabijaniu Drozda, w koszyku Adeli, wracającej niczym Pomona z ognia dnia rozżagwionego i w smaku Lejsów koperkowo-ziemniaczanych.

***
Więc o co lato.