Przepis na “dzieńdobry”

Godzinny ranne sprzyjają dobrym pomysłom. Nudząc się niemiłosiernie w pościeli jeszcze przed ósmą, ziewając nad planowanym artykułem o Kobietach obdarzonych pamięcią, które próbują przedrzeć się przez drelichowy płaszcz fallocentryzmu ku symbolice kastracji, stwierdziłam, że może warto by było czas ten ranny, poświęcony na wydobywanie sedna sprawy z bazinowskiej fenomenologii – przełożyć na praktykę w relacjach damsko-męskich na tle szerokiej panoramy społecznej, zakorzenionej w nurcie dworskiej kazuistyki rycerskiej…
Co daje nam w skrócie: wepchnięcie notatek do szuflady, ogarnięcie się pierwotne i zejście pod blok do dworzanina polskiego.

***

Jako, że dworzanin natenczas był akuratnie na kasie, pozwoliłam sobie na lekki podchód, zamarudzenie przy półce z jogurtami, finezyjny sus do lodówki i niczegonieplanujące włóczenie się koło ciastek. To rozszerzyło mi namiętnie perspektywę i pozwoliło skonkludować, że droga wolna, nie ma nikogo, można zaczynać.

Dworzanin jakby planował też coś od rana – wyszedłszy z podobnego założenia, opuścił stanowisko przy kasie, pokręcił się przy lodówce, poszczypał szczypiorek, po czym nagle wynurzył mi się nad prawym ramieniem między serem smażonym a serem brie, mówiąc: - Bu.

Sparaliżowana tym nagłym atakiem i siłą, z jaką został przypuszczony, stanęłam nieruchomo i głosem wiotkim, a bezbarwnym wyartykułowałam: - A.

Dworzanin na to A jakby przystał od razu, skłonił się z kurtuzacją, wziął mój koszyk, uśmiechnął się bestialsko i głosem niskim, a fantazyjnym zaproponował udanie się w stronę kasy i tam zakończenia tej konsumenckiej konsumpcji.

***

Jako, że należę do dziewcząt nie dość, że odważnych, to jeszcze miłych i sympatycznych, dałam mu się namówić na bycie namówioną na krótką rozmowę o lecie, bzdecie, sesji i presji. Skubiąc truskawki z wielkiego koszyka, patrząc, jak mu się broda od nich paprze na słodko i śmiejąc się z tego, że po takiej porcji świeżych owoców można bez problemów orzec, kogo by się chciało znowu zaprosić na podobną ucztę, a kogo nie, stwierdziłam, że taki ranek to ja rozumiem, i że trzeba będzie częściej go wcielać w życie, choćby po godzinach;)

Tags: dworzanin, truskawki