Latoto

Totaktototak! Właśnie tak i wszystko sunie, i bulgoce w słońcu popołudnia, które narzygało na mój pociąg ciągnący się na żyłkach torów. Siedzę w rozparcelowanym, rozżagwionym oknie odbitym na wiśniowym siedzeniu i wtapiam się w to sunięcie ogromne, grzeję się pożarem maków liżącym pobocza i patrzę, jak w kącikach oczu rozczapirzają mi się żyłki zmęczenia plecione przez czerwonodzioby klekot bociani. Totaktototak!

Jakiś pan na dziewiątej godzinie otwiera kefir i rozlewa go po kolanach dziewczyny w wieku lat sześćdziesięciu, co siedzi na przeciwko niego i ma spódnicę z falbaną. Dziewczyna piszczy, jak podlotek i dzieli się z nim swoją torebką po głowie, po czym obrażona szuka miejsca w innym wagonie. A pan rozmaślony, obtorebkowiony spogląda za nią tęsknym wzrokiem i przyzywa i nazywa, per ku per su per ka.

A słońce rzyga, jakby się upiło swoim ciepłem i powoli stacza się nad horyzont, plując świetlikami i krztusząc się włochatym kłacznieniem chmur maczanych w jodynie i atramencie.

Konduktor wlazł mi do gardła, podrażnił moje struny głosowe, które rozciągając się na odległość między słodką wargą dolną, a jego uchem ropuchem wykrzykiwały tak! przez totaktototak. Niechybnie może i doszłoby do bajkowego zakończenia, w którym to ucho zmienia się w księcia, ale na co mi książę z przyczepionym do głowy konduktorem. Toteż zapłaciłam tylko za bilet, by już po chwili włożyć go między bajki.

***

Nigdy nie będzie takiego lata, nigdy nie będzie takiego lata. Linda siedzi na przeciwko mnie i zamiast gotować kalafiory wyrywa mi ciastka, gazety, kolę i wędliny, mówiąc, że to już na nic, że wszystko było, i że takiej drugiej nocy nie będziesz już miał, takiej łaski bogów, nie będziesz już miał. A ja przecież mam dwie ręce, dwie nogi, dwie piersi kobiece i wiem, że wszystkie najpiękniejsze i najcieplejsze lata są jeszcze przede mną. I że po latach, powiem tak.
Totaktototak!

Tags: Filandia, iwaszkiewicz, kefir, linda, pociąg, turnau, Świetlicki