I’m Sad(e)

Śni mi się eliptyczna ulica z pustymi szufladami w miejscach okien. Rynny zakończone otwartymi parasolami, z których tryska woda z kawałkami ludzkiego mięsa. Wiem, że jest ludzkie, bo wszystko co się tu znajduje ma charakter esencji człowieczeństwa, a pełnia społecznego człowieczeństwa radykalnie wyklucza nieład zmysłów. Śni mi się więc i Bataille. We dnie czytam go po tramwajach. Starsi ludzie patrzą na mnie z obrzydzeniem, gdy przez przypadek okładka wywinie się piersią do góry i na cały tramwaj wrzaśnie: erotyzm, erotyka, kazirodztwo, sadyzm. Starsze panie oblizują wówczas rozmazane, krwistoczerwone szminki ze swoich nieużywanych już warg, a starsi panowie przeglądają w myślach index adulteranum. W nocy zajmuję się raczej sprośnościami. Świat erotyki wszak jest pod względem formalnym fikcją, czymś analogicznym do snu. Obrzydliwie odrealnionym i zmysłowo rozszczepionym. Doświadczenie oniryczne prowadzi nas do granic rozkoszy, bruka prześcieradło i niekiedy sprawia, że wpadamy pod rynnę z otwartym parasolem, pełnym i nabrzmiałym niczym kobieca pierś. Jeżeli jest to pierś córki mojej ciotki ze strony ojca mogę jej bezkarnie dotknąć. Co innego jeżeli chodzi o jedną taką córki mojego stryja, która jest moją kuzynką równoległą – wówczas, wara, nara. Cóż, nawet incest ma swoje zasady, których nie wolno łamać.

Kiedy w przyszłości moje dziecko zapyta mnie w czym się wyspecjalizowałam po pięciu latach studiowania literatury, połączenia jej ostatecznie z historią sztuki i psychologią – odpowiem zupełnie szczerze i zgodnie z prawdą – w masochizmie.

Tags: Add new tag, bataille, erotyka, erotyzm, foucault, freud, historia sztuki, kępiński, levi-strauss, praca magisterska, Schulz