Tu jest tak, jak w przepastnej szafie na dnie której, pod przykrywką zwyczajnych ubrań, za długich nogawek, za krótkich rękawów i wystrzępionych kołnierzy – można znaleźć skarby niezmierzone, naręcza dni pogód i burz niesłychanych, z których każdy wyrył się i wyżył dogłębnie oraz dożylnie.

W kącie stoi wciąż ten sam okrągły stolik pamiętający jeszcze czasy panieńskie późnego peerelu, narzuta na łóżko uczestnicząca w przygotowaniach do matury, stosy kryminałów i książek kucharskich, kartony z dwudziestoma trzema pamiętnikami, każdy opatrzony jakimś fantazyjnym tytułem od: czasy wygibasy po niczego nie żałuję.

Tu jest jak pod kołdrą trzy dni moczoną w soku z żurawiny z dodatkiem malin i imbiru. Ciepło i pachnąco, trochę sennie i trochę leniwie. Można cały dzień leżeć, wchodzić do zalanej żarem smaków i zapachów kuchni, malować pędzlem ciasta, orzechy układać w literki em i ka, sok sączyć z kubka bez ucha i człapać w kapciach o numer za dużych w wielkim swetrze taty, który sięga prawie do kolan.

Tutaj wszystko można. Tutaj jest ten najgłębszy świat, który wyżywa się dożylnie.