Przez ostatnie trzydzieści sześć godzin w stolicy Bangladeszu trwały walki. Wprowadzono stan wyjątkowy, bo ludziom nie spodobały się wyniki wyborów i postanowili coś z tym zrobić – bardzo solidnie i z wyczuciem – wyłażąc z domów i strzelając do siebie. W tym samym czasie w odległości małego palca u lewej ręki od tego miejsca – na mapie politycznej świata w skali dostatecznie ogromnej – w pewnym mieście w stolicy Wielkopolski przeżywano bóle porodowe związane z ostatnią stroną pierwszego rozdziału pracy magisterskiej – które to bóle zaowocowały szczęśliwym rozwiązaniem w okolicach wczesnorannych.

Do owego rozwiązania w życiu by nie doszło, gdyby nie spisek pewnego pana z Dhaki uczestniczącego wcale nie na ochotnika we wspomnianym na początku stanie wyjątkowym i pewnej pani z miasta na Pomorzu, spowinowaconej w prostej linii z matką magisterskiego dziecka – którzy to postanowili ukryć przed w bólach rodzącą następujące fakty: tak – mamy bunt, tak – mamy ofiary, tak – strzelają, tak – jest bardzo niebezpiecznie. Kolaborację ułatwił im fakt, że rodząca a) nie posiada telewizora, b) pisze pracę, c) nie czyta gazet, d) pisze pracę, e) najbardziej, zdawać by się mogło, solidny portal informacyjny w kraju, który dostarcza rodzącej wiadomości poprzez kanały rss, jakimś dziwnym trafem wydarzeń z państwa na literę B. nie ściąga; przykłady można mnożyć.

Po trzech dniach konflikt w B. został zażegnany, więc można było poinformować o nim świeżo upieczoną mamę. Nie jestem pewna, czy Drodzy Czytelnicy zdają sobie sprawę z powagi i ważkości tej sytuacji? Nie chodzi tu bowiem tylko li i o troskę bliskich i kochanych osób, które postanowiły oszczędzić młodej mamie wzruszeń, nerwów i obaw (co swoją drogą jest ponad wszystko ważne, piękne i ogromnie znaczące), ale i o bezpieczeństwo całej Południowej Azji. Dokładnie tak.

W latach 40. XX wieku Bangladesz został podzielony między Indie i Pakistan, co nikomu nie wyszło na dobre, zwłaszcza, że do czynników politycznych dołączyły atmosferyczne, w postaci huraganów i innych prezentów od przyrody. Bengalczycy więc w ramach samostanowienia – ze znanym już skądinąd – wyczuciem i solidnością – postanowili wziąć sprawy w swoje ręce. Nie będę zbytnio zagłębiać się w historię, bo nudzić to Czytelnicy mają się w szkole, na wykładach, w pracy (biedni) lub gdziekolwiek indziej, a nie na blogu. Istotne jest niemniej to, że na czele ówczesnych walk partyzanckich i wyzwoleńczych stanął niejaki M.A.G. Osmani torując B. drogę do wolności w sposób nieznoszący sprzeciwu – a więc jedyny i słuszny.

Historia lubi się powtarzać. Wie o tym pewien genialny pan przebywający obecnie w stolicy Bangladeszu oraz fantastyczna pani z Pomorza. Rząd w Dhace powinien być im dozgonnie wdzięczny za kolaborację, sabotaż i wszystkie te sprytnie przeprowadzone działania, które sprawiły, że Mag nie dowiedziała się o sytuacji w Południowej Azji i znów nie postanowiła zaprowadzić w niej porządku. Wpis ten przy tym jest oficjalnym ostrzeżeniem dla władz Bangladeszu i żelaznym ultimatum w tej sprawie. Wszelkie zaniedbania, zaniechania i uchylenia się od zapewnienia bezpieczeństwa panu M. na terenie stolicy B. sprowadzą na tej kraj miecz i ogień jakiego świat nie widział, a imię jego My Angry God.

***

Dziecko urodziło się całe i zdrowe, ma dwadzieścia pięć stron i jest wcale do rzeczy. W chwili obecnej przebywa  na rutynowej obserwacji.

—

dedicated to M.