To leciało jakoś tak: Kukuruku to jest zdrowe cudo z masłem orzechowym, to najlepszy smak na ziemi może zmieścić się z kieszeni. Z nieba spadał wafelek, dzieci go pochłaniały, a piosenka szła dalej z częstochowskimi rymami. W kolorowym, zielono-niebieskim opakowaniu z przedziwnymi stworami, oprócz owego cudu znajdowała się jeszcze naklejka zasilająca szeregi jej podobnych na wszystkich okolicznych szafkach, biurkach i półkach. Z perspektywy czasu słodycz ten dorobił się legendarnego smaku i aromatu, czego w sumie odmówić mu nie można, był rarytasem, jak na tamte lata.

A czasy do najsłodszych nie należały, choć genialności i uroku odmówić im nie można. Nikt nie ma wątpliwości, że początek lat 90 wieku dwudziestego to okres kultowy i wręcz legendarny. Istniał jeden kanon słodyczy, jeden kanon zabawek, o fryzurach i furach nie pomnę. Panie czesały się albo zupełnie klasycznie, z włosem rozwianym na modłę romantyczną, albo też inwestowały we fryzjera, co skutkowało horrendalnymi trwałymi w kształcie atomowego grzyba. Panowie z kolei hołdowali wąsom, zapuszczając je niezależnie od wieku i wykształcenia, nosząc je obficie do dresów, garniturów i strojów łowieckich. Moda na ten czas przewidywała przy tym spodnie pod same cycki i dekolty w łódkę, z płachtami materiału zakładanymi malowniczo na plecy. Innym wariantem były obszerne marynarki, w których można się było utopić. Zdjęcia komunijne nie kłamią.

Oprócz wspomnianego na początku Kukuruku hitem złotego początku lat 90 była bez wątpienia guma Turbo i guma Donald, kocie języczki, Snaki StarFoods, andruty, gumy kulki, oranżadki w proszku, czy spektakularne w smaku i zapachu – napoje z torebek foliowych sygnowane tylko jakimś niewyrażnym napisem i bardzo delikatne w obsłudze. Do tego wspominany już  na tym blogu Vibovit wyjadany na sucho czy inne bobofruty.

Wracając jeszcze do branży dziewiarskiej: niekwestionowanym przebojem tamtego okresu były getry z lycry we wszystkich kolorach tęczy, będące gwarantem mody i prestiżu. W późniejszych latach wyparły je vansy, spodnie z trzema paskami i bluzy z chłopakami z Backstreet Boys czy Kelly Family, lecz ich urok pozostał na długie lata sygnując trendy w świecie szołbiznesu. (A jeżeli o Kelly Family już mowa, to kto nie kochał się w Paddy’m, no kto?)

Skarby owych lat nie sposób policzyć: plastikowe koła hula-hop chrzęszczące i śmigające na każdym osiedlu, resoraki, gumy wyciągane z majtek i wiązane, żeby potem z nich motyle tworzyć, trójkąty, do gry w dziesątki, piątki, piętnastki; luksusowe lalki Barbie z Pewexu; Himen i Denver ostatni dinozaur, Dynastia i Bevery Hills, Michalel Jackson i Dunkiny!, dresy kreszowe będące wyznacznikiem statusu społecznego, buty na rzep, kieszonkowe gry z wilkiem i zającem, klocki lego i pierwsze commodore oraz atari, które potem zostały przyćmione przez pegasusy oraz nintenda.

Co by nie mówić – nigdy nie będzie takiego lata – jak pisze mistrz Świetlicki. Pewnie będą i inne, lepsze, dorodniejsze, przaśniejsze, ale dla nas – urodzonych w latach osiemdziesiątych, nie mają już one takiego znaczenia, jak właśnie te bujne i dorodne lipce po obradach Okrągłego Stołu, pełne podartych spodni na placach budowy z kolorowymi karteczkami do wymiany pod pachą i banknotem o wartości: 20 000 zł w rozprutej kieszeni.

:)