Nic nie zdziwiło mnie tak od czasów Chłopców z Placu Broni. Epizod powszechnie znany – w pełni władz umysłowych i fizycznych do dość późnego i zaawansowanego wieku byłam przekonana, że Nemeczek, Feri-Acz i Janusz Boka, bojownicy o suwerenność i niepodległość placu, jego nazwę zawdzięczali bliżej niesprecyzowanej i niedookreślonej, niemniej zaznajomionej z głównymi bohaterami, Pani Bronisławie, a nie pierwszym lepszym pistoletom, karabinom, rewolwerom, dalej bronią – zwanych.

Tymczasem to jeszcze nic w porównaniu z  przedwczorajszym odkryciem, które raczyło wstrząsnąć mym osobistym światem do głębi i prawdziwie zrewolucjonizować  poglądy na składniki niezbędne do wyrobu ciast, ciastek, faworków i eklerków. Jak się okazuje bowiem – cukier waniliowy – który do tej pory stanowił jedną z podstaw wyżej wymienionych specjałów, wcale taki waniliowy znowu nie jest. Co więcej – z wanilią ma tyle  w prostej linii wspólnego, co z wieprzowiną, bananem, szczawiem czy kalarepą, gdyż otrzymywany jest, o dziwo, nie z rośliny stroczykowatej o kwiatach białych i ponętnych, ale z wszystko wszystkim mówiącej – etylowaniliny.

Cóż, mój błąd. Ostatecznie wszak każdy z nas potrafi czytać i wszyscy wiedzą, że do pieczenia używamy cukru waniliNowego, a nie waniliowego, prawda?