O tej porze roku szpilki nabierają nowego, odświętnego stylu i charakteru, przejmując na przełomie października oraz listopada rolę bolców oraz ozdobnych makiet, których nie powstydziłby się nawet mistrz ikebany. Sztuką bowiem jest przejść w nich przez wyłożony mokrymi, sprasowanymi liśćmi chodnik,  śliski jak skórka winogrona, bez nabicia kilku takich egzemplarzy jesieni, bezładnie i nieelegancko na wysoki słupek. A i ile potem się trzeba namęczyć, nagimnastykować, żeby pozbyć się takiego nieładu zupełnie niepostrzeżenie i wykwitnie w tramwaju, tak, aby wyglądało , że najzwyczajniej w świecie przestępujemy z nogi na nogę, a nie toczymy walkę na być albo nie być ze zgniłym odpadem pierwszego lepszego klonu.

O tej porze roku inaczej wygląda też sprowadzanie do domu kasztanów, żołędzi, kawałków zdechłej jarzębiny i ostatnich siwych włosów babiego lata. Wszystko bowiem gnije i pachnie starą, zbutwiałą skórą, szorstką i nieprzyjemną w dotyku. Gromadzi się po półkach, wazonach, kieszeniach i doniczkach na balkonie, z których bezpański kot wylizuje resztki ziemi. Nie pozostaje wówczas nic innego jak trzymać się ciepło i nie dawać wszechogarniającej szarości oraz brzydocie. Jak piękna i mądra, ostoja więźniów i grzeszników,  święta panienka z  Guadalupy.

W powietrzu czuć już ten zapach nadpsucia i zgnilizny, który nadchodzi zawsze wraz z końcem upalnych godzin lata i niepotrzebnie tylko jeszcze zwleka z ogłoszeniem i konstytucją, aż do późnych dni wrześniowych, w których wypełnia się poprzez łuszczenie i więdnięcie. Idzie jesień, bezapelacyjnie. Dzieci nie drą się pod balkonami przed południem pożarte przez szkołę, wszyscy odbierają telefony, autobus o szóstej rano wygląda jak puszka z frosty,  a w powietrzu szaleje urokliwe zapalenie pęcherza, ból gardła, reumatyzm, migrena, na zmianę z globusem i platfusem.

Wieczorami, gdy wraca się z zakupów z naręczem kapust, kalarep, mięsiw do zamrożenia, oliwek, śliwek, serów, bajerów, horyzont przeciąga zgniłoróżowa wstążka, jak ze starego, wypłowiałego romansu, w którym starzec-filut całuje białe jak kwiat, młode piersi dziewczęce, o tak.

Widać wtedy, jak przez szkło od butelki, że świat starzeje się i więdnie, trochę dostojnie, a trochę błazeńsko, niczym stara pudernica-kokota, dogorywająca w ognistych woalach i złotych pończochach, majestatyczna i apetyczna, choć lekko zgniła od środka.

Dziś będzie bardzo romantycznie, więc wszyscy ci, którzy są uczuleni na fruwające ptaszki, bijące serduszka, latające dywany i zakończenia rodem z bajek Disneya mogą już teraz bez żalu zamknąć stronę. Oto bowiem rok nam mija z M. zacny i owocny, między innymi, w takie szmery bajery, i nie wspomnieć o tym byłoby zbrodnią. Rok klepania się po tyłkach, włóczenia po nocy, wkładania palców do nosa i gryzienia po plecach, w Poznaniu, Wrocławiu, Szczecinku, Bangladeszu i Kolumbii, nagrywania nieprzyzwoitych wiadomości na automatyczną sekretarkę i zostawiania liścików po torbach, plecakach, portfelach; opychania się kinder kantry, mycia zębów na balkonie, parzenia królewskiej herbaty, budzenia sąsiadów, bekania, malowania sobie po rękach i zachodzenia od tyłu. Rok naprawdę szczególny i wyjątkowy, odpoznany po latach znajomości, przyjaźni i pierwszego pocałunku przed podstawówką.

Drogi M., z tej też okazji, niech się więc nam on rozmnaża i pęcznieje. I będzie ever after jak w bajkach Disneya. :)

Otóż mam faceta w Kolumbii. Wzięli i zabrali. Siedzę teraz od trzech dni samotna i zgorzkniała, przeglądam męskie klaty w sieci, robię sobie obrzydliwe maseczki na twarz i na dekolt z łoju, ogórka i kapusty, piorę, prasuję i sprzątam, chodzę po fryzjerach, supermarketach i ginekologach, myję okna, trzepię dywany, poleruję srebro, jednym słowem – marazm i wszelka niemoc mnie dopadła – ostateczna już, a wszeteczna.

A wszystko to złe i okrutne wzięło i zaczęło się w zeszły piątek, kiedy to dostałam telefon z informacją, że w całej Bogocie, Kolumbii, Ameryce Południowej, na półkuli zachodniej i wszędzie tam, gdzie mądrzy ludzie najzwyczajniej w świecie zwykli i winni występować, takich ludzi nie ma i żeby ocalić ten, jakże egzotyczny a daleki kraj od sromoty technologicznej i komunikacyjnej, akurat mój konkubent, nikt inny, broń boże, musi doń polecieć i zrobić porządek, i że cała wiara, pewność i nadzieja właśnie w nim, a rimcimcim.

Wybawienia i miłosierdzia dalekim ludom zachodu odmówić więc nie mogłam i bolejąc nad okrutnym losem swym przystałam na ten ich szczwany plan pozbawienia mnie przywilejów życia z konkubentem na całe dni dziesięć, w zamian żądając rekompensaty w postaci dóbr naturalnych kraju i horrendalnych odszkodowań za każdy dzień zwłoki w powrocie mojego mężczyzny na łono konkubinatu.

Tuszę więc, że ucząc się na błędach poprzedników Bogota zwróci mi mojego faceta na przestrzeni obiecanych dni siedmiu. Gdyby zaś doszło do jakichkolwiek zaniedbań w tej dziedzinie -  przemówią armaty.

Oto i dorosłe życie. Wstaję głęboko przed szóstą, o barbarzyńskiej porze, w samym środku nocy w poczuciu, że oto idę sobie zarabiać na własne majty, waciki, tusze mejbelina i ser feta z oliwkami, i że doprawdy nie wypada mi narzekać kiedy już jadę opustoszałym autobusem z tej mojej równie głębokiej jak noc – wsi – do firmy o bardzo tajnej nazwie i bardzo poważnej specjalności, bo przecież mam ciekawą pracę, mam hacjendę, konkubenta, masło czekoladowe w lodówce, żadnych dzieci, żadnych kredytów i żadnych osobliwych sąsiadów (oprócz faceta w slipkach, który zawsze wychodzi na swój balkon, kiedy M. w slipkach jest na naszym). Popołudniami robię zakupy w jednym z kultowych supermarketów, w których wszystko ma magiczną koncówkę dziewięćdziesiąt dziewięć, prasuję koszule, przygotowuję  poważne obiady z sosami, kotletami, bukietem warzyw i odpowiednią przyprawą, myję gary, piorę gacie, piszczę M., żeby ubił ćmę, gdyż nie zasnę z nią w jednym pokoju, wymieniam się pozdrowieniami z wszystkimi pięknymi i młodymi parami mieszkającymi w pobliżu, puszczam dzieciom drącym japy za oknem na cały regulator emsihamera, a wtedy one tańczą i drą się jeszcze bardziej tak, że mam ochote ponabijać je na widelce i kręcić do bólu jak spaghetti carbonara.

A wieczorami leżę z moim konkubentem w pościeli, nieprzyzwoicie go zaczepiam, oglądam jakiś bardzo popularny serial i myślę o tej całej cudownej rutynie, która właśnie powoli i cicho wkrada się w moje życie, a która przecież błogosławieństwem jest i marzeniem jest;  o wiecznej szcześliwości, praniu majt, klepania się po tyłku i myciu zębów przy kuchennym stole, który może nie jest zabytkowy, dębowy, ani nawet zbyt duży, niemniej i tak najpiękniejszy i najlepszy, bo wspólny.

Wchodzi się do nas po schodach tuż obok niewielkiej drogi, za którą rośnie dzicz trawiasta wszelaka oraz tatarak wyrastający ze strumienia o nazwie jeszcze przeze mnie niezgłębionej. Trochę mi ciężko uwierzyć w to, że w mieście na literę Wu, pełnym hałasu, brudu, beznadziejnej komunikacji i knyszy pity, znaleźliśmy miejsce wycięte z książek Virginii W., w którym sąsiedzi przystają przy parkanach gawędząc o pogodzie i zachodach słońca, a centrum stanowi stary, kamienny kościół otoczony nagrobkami w liczbie piętnastu. Wieczorami spaceruje się tu powoli, niespiesznie, bo czas zwalnia, zapętla się, odcina życie od głównego krwiobiegu miasta, tętniącego i dudniącego w bezpiecznej odległości.

Mamy tu ściany wiśniowo-śmietanowe, drewniany balkon, na którym można szczotkować zęby, pić herbatę i sprawdzać pogodę przed wyjściem z domu; łóżko na pięćdziesiąt osób, fotel prezesa, toster odciskający na chlebie słonka bez oka i koty bez ogona, talerze nie do pary i figurkę Moto Moto z makdonalda. Możemy tu wstawać o trzeciej nad ranem, myć naczynia dopiero na następny dzień, biegać nago, słuchać głośno muzyki, urządzać walki na poduszki i jeść śniadanie przed wschodem słońca, a potem wybrać się na spacer wzdłuż wciąż mi nieznanego strumienia znikającego za linią drzew. Robić przysiady na stole, kluski na parze, szmery bajery czy rikitiki. Budować namiot z koców, ślizgać się na workach foliowych, dorysować sobie wąsy na lustrze i przykleić zdjęcie Davida Hasselhoffa na spłuczce w toalecie, a jako dźwięk budzika ustawić McHammera: Can’t touch this. Tłuc kotlety, rzeźbić w kamieniu, bujać się na żyrandolu i suszyć skarpetki na ramie od roweru.

Jednym słowem, możemy robić teraz wszystko, gdyż szczęśliwie w końcu mamy swój własny kąt. A lalalala lom lom, czi lom lom lom!

—

Zapraszam na obiecaną pina coladę ;)

Nic nie zdziwiło mnie tak od czasów Chłopców z Placu Broni. Epizod powszechnie znany – w pełni władz umysłowych i fizycznych do dość późnego i zaawansowanego wieku byłam przekonana, że Nemeczek, Feri-Acz i Janusz Boka, bojownicy o suwerenność i niepodległość placu, jego nazwę zawdzięczali bliżej niesprecyzowanej i niedookreślonej, niemniej zaznajomionej z głównymi bohaterami, Pani Bronisławie, a nie pierwszym lepszym pistoletom, karabinom, rewolwerom, dalej bronią – zwanych.

Tymczasem to jeszcze nic w porównaniu z  przedwczorajszym odkryciem, które raczyło wstrząsnąć mym osobistym światem do głębi i prawdziwie zrewolucjonizować  poglądy na składniki niezbędne do wyrobu ciast, ciastek, faworków i eklerków. Jak się okazuje bowiem – cukier waniliowy – który do tej pory stanowił jedną z podstaw wyżej wymienionych specjałów, wcale taki waniliowy znowu nie jest. Co więcej – z wanilią ma tyle  w prostej linii wspólnego, co z wieprzowiną, bananem, szczawiem czy kalarepą, gdyż otrzymywany jest, o dziwo, nie z rośliny stroczykowatej o kwiatach białych i ponętnych, ale z wszystko wszystkim mówiącej – etylowaniliny.

Cóż, mój błąd. Ostatecznie wszak każdy z nas potrafi czytać i wszyscy wiedzą, że do pieczenia używamy cukru waniliNowego, a nie waniliowego, prawda?

]]> http://bawidelka.wordpress.com/2009/08/15/vanilla-sky/feed/ 25 Mag http://bawidelka.wordpress.com/2009/08/07/soserious/ http://bawidelka.wordpress.com/2009/08/07/soserious/#comments Fri, 07 Aug 2009 08:57:07 +0000 Mag http://bawidelka.wordpress.com/?p=1951 ]]>

Poszukuję karawany. Tanio i szybko. Czterech wielbłądów, od dwu do trzech innych zwierząt jucznych typu: górski konik bośniacki, lama, muł, dzo; szefa całej tej ekipy (minimum dwa lata doświadczenia w obchodzeniu się z trzodą podróżną), wózków na kółkach, haków, worków przeciwdeszczowych, paszy, cukierków i naklejek: uwaga szkło. Dwadzieścia metrów liny włókiennej, papieru do pakowania, kogoś z uprawnieniami na stanowisku kierownika wycieczki, prawa jazdy na zwierzęta juczne, kilku stodół w okolicach Leszna i Rawicza, łopaty, wideł do przerzucania siana i człowieka, który będzie wyczesywał uczestników tej pielgrzymki. Muszą być to przy tym jednostki wyspecjalizowane i odporne na stres, gotowe podjąć się zadania przetransportowania moich śmieci o jakieś dwieście kilometrów na południe, przy zachowaniu względnego stanu używalności tychże.

W przypadku braku na podorędziu jakiejkolwiek trzody jucznej, która na przestrzeni następnego tygodnia byłaby w stanie przenieść moje dobra z miasta na literę Pe do miasta na literę Wu, zwracam się z wielką prośbą do objazdowego cyrku miejskiego i wnioskuję o podłączenie się do całej tej zgrai umalowanych facetów w strojach notorycznie wżynających się w pośladki, lwów  zjadających cukierki, małp w cekinach i kobiet z brodą. Gotowa jestem na wszelkie poświęcenie i żadne ceny mi nie straszne, gdyż na dniach muszę być zwarta i gotowa do pracy, robienia dzieci, gotowania obiadków i prania gaci.

Dlatego też dam sobie radę z onym cyrkiem na kółkach, choćbym miała nosić przy tym odblaskowe pantalony, czerwoną rzodkiewę na nosie czy stanik z piór. Ostatecznie zawsze to jakieś rozwiązanie, lepsze lub gorsze, przynajmniej dopóty, dopóki nie znajdzie się karawan.

Tak, tak, nie ma mnie. I wbrew pozorom, którym sprzyjają gorące dni lipca, karmazynowe wieczory, hamaki porozwieszane po ogrodach i piski dzieci w kurortach wypoczynkowych, to nie – nie odpoczywam, nie – nie leniuchuję i nie – nie jestem opalona. Po uszy zaś i po szyję zajmuję się pracą, zmianą pracy, Poznaniem, Wrocławiem, meblami, rodziną, dziećmi, podatkami i wszystkimi innymi rzeczami związanymi z powolnym stawaniem się dorosłą, odpowiedzialną i przezorną. Dlatego też musicie mi wybaczyć, Drodzy Czytelnicy, ten zastój, który święcie nam tu króluje od prawie miesiąca i liczyć, razem z autorką, na szczęśliwe rozwiązanie i powodzenie spraw z przegródki: dla starszych i zaawansowanych.

A jeśli Autorka po tych różnorakich przeprawach, cudach na kiju, misiach w teczce i awanturniczych panach dziadkach z kieleckiego  raczy być jeszcze zdrowa na ciele i umyśle, to obiecuje gorąco poprawę i pyszną pina coladę dla wszystkich. :)

Otóż pracuję w telewizji. I choć nie można mnie jeszcze oglądać w jednym z tych kultowych i magicznych programów o młodych, znanych i lubianych, które serwowane są rzeszom przez każdą szanującą się stację, to zaprawdę wielka jest ma moc i siła sprawcza, skoro jestem w stanie, między innymi, spalić na odległość dekoder telewizji cyfrowej, jednym przyciskiem odczepić antenę od balkonu, wedrzeć się przez eurozłącze do telewizora i poprzestawiać w nim programy, a także poprosić do konsultacji telefonicznej pana Krzysztofa Ibisza.

Zakres moich obowiązków i możliwości jednak na tym się nie kończy. Ukrywając się bowiem pod dość enigmatyczną i spektakularnie brzmiącą nazwą personalnego doradcy technicznego mam możliwość jednym ruchem ręki zapobiec burzy nad Warmią i Mazurami, podłożyć dubbing w odcinku trzecim Miłości i przemocy, bo akurat Zone Romantica nadaje w tymże trzecim za drugi, rozwiązać  z klientem od ręki umowę, bo mąż był beznadziejny w łóżku, (a jeśli tego nie uwzględnie, to skarga na mnie wpłynie oczywiście do Hagi, Strasburga, Helsinek i Baracka  Obamy); a także spotkać się w sądzie, bo mam tam ten czarodziejski guzik i zamiast włączać nim programy, to spalam niecnie odbiorniki i wyłączam głos na tefałenie.

Moc ma jest więc nieograniczona i nieskończona, za dni kilka okaże się zapewne jeszcze, że mam swój nieoceniony wpływ na kolor koszulek reprezentacji Macedonii w hokeju na trawie, naturalnie zagraniczny akcent Piotra Kraśki, zestaw lektur obowiązkowych do liceum i brak okresu pani Nowak z Jarosławia, a co więcej zmieniam przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, bo skoro jestem “sekretarką satelity kosmicznej”, to pewnie mam dostęp i do takiej wajchy, prawda?